حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و چهل و هشتم :
ونداد جفت یاسمین ایستاد. دانه ای شیرینی از ظرف برداشت و قبل جای دادن در دهان با موذی گری به یاسمین گفت: نگاش کن مامان. از ذوق شوهر کردن رنگ به روش اومده.
یاسمین نرم خندید و وصال با چشم غره ای به ونداد معترض شد: اِ... مامااااان!
پسرک مشت به دهان پرش گرفت: خداییش ذوق نداری؟ داری بگو دارم. ما که غریبه نیستیم. خوشی تو خوشی ماست!
_ لوس نشو ونداد! به حد کافی دلشوره دارم. حرفات نمی تونه منو ب

لطفا صبر کنید...

م.ر
0چقدر امثال یاسمین گناه دارن